De opdracht aan mezelf voor het schrijven van een eerste echte post: Kies een thema en ga hierop in zonder alle zijsprongen die het tot stand brengen. Simpel toch? Een thema kan één woord zijn, of één gedachtegang.
Hier dan ook meteen mijn uitdaging: als ik mijn redenaties doe, dan moet dit altijd voor mezelf naadloos gesloten zijn. Dus ik kan jullie niet zomaar iets vertellen over bijvoorbeeld autisme, als ik niet mijn hele levensverhaal opschrijf over waarom ik wellicht de positie verdient heb om jullie hierover iets te vertellen.
In ieder geval wil ik met dit verhaal een stuk context geven van mijn eigen geschiedenis en wat ik hierin heb gedaan en geleerd om nu op het punt uitgekomen te zijn om verhalen te kunnen delen. Er zijn twee momenten in mijn leven geweest waarop ik heb moeten evalueren hoe het er met mij voor stond en concluderen dat het niet goed was en er gewerkt moest worden om dit te verbeteren.
Toen ik 15 was ben ik ziek geworden met de ziekte van Pfeiffer, wat helaas heeft doorontwikkeld tot Chronisch Vermoeidheids Syndroom (CVS), dit is vergelijkbaar met wat nu ook gebeurd bij mensen met long-covid. Hieruit heb ik toen een jaar lang thuis gezeten met eigenlijk nul energie. Een nuttige dag was kijken hoe een download-balkje langzaam van 0 tot 100% ging. [Dit waren nog de Limewire tijden van downloaden] Vanuit dit traject heb ik mezelf langzaam weer opgebouwd en mezelf meer kunnen belasten. Een jaar thuis, een jaar beperkt naar school, daarna weer volledig naar school, maar privé was nog lang niet alles mogelijk. Uiteindelijk heb ik hier meerdere jaren (haast 15 jaar) mee doorontwikkeld om mezelf weer op een voor mij bekend niveau te krijgen. Hier is natuurlijk een hoop gebeurd, en hoop mooie successen zoals relaties en diploma’s. Dus mezelf leren kennen en leren luisteren is hier heel belangrijk voor geweest. Begeleid door psychologen, fysiotherapeuten, en mensen om mij heen, heb ik hier een hoop lessen uit geleerd en ben ik zelf ook altijd open geweest over wat er gebeurd was en hoe ik erin stond. Daarnaast merkte ik dat ik het ook fijn vond om mensen om mij heen te helpen met hun eigen moeilijkheden en hierin te ondersteunen. Mijn lessen en inzichten hierop toe te passen en relaties op te bouwen op basis van dit inzicht in mezelf. Een presentatie van mezelf die waar mogelijk authentiek was.
Daarnaast ben ik inmiddels 2 jaar geleden toch echt aan mezelf voorbij gegaan en ben ik uiteindelijk met een burn-out thuis komen te zitten. Dit is ook zo’n traject waar je jezelf weer moet leren terugvinden en een hoop zaken moet adresseren. Onder begeleiding van een bedrijfsarts, praktijkondersteuner, coach, psychiater, en autisme specialist, heb ik hier geprobeerd om zo goed mogelijk het proces te doorlopen en hier het beste uit te komen. Het positieve, ik ben weer volledig aan het werk en ook privé kan ik activiteiten als sporten blijven doen. Echter, ik durf echt nog niet te zeggen dat ik weer op het niveau van hiervoor terecht ben gekomen.
Want ik voel mezelf nog steeds niet mezelf. Er zit een ondertoon van ‘moeten doorgaan’, ‘moeten presteren’, ‘ik wil er niet zijn’, ‘er is weinig waar ik nog energie uit haal’. Dit maakt het best lastig. Ik heb het gevoel dat ik mezelf kwijt ben. Hier zal ik in een later blog verder op ingaan.
Wat wel relevant is, is dat gedurende dit proces ik voor mezelf ben gaan evalueren wat er aan de hand was, en dit ook met de experts om mij heen te spiegelen. Ik kwam erachter dat ‘occupational burn-out’ eigenlijk niet paste bij wat ik ervaarde. Toen ik ‘autistische burn-out’ tegenkwam en me hierop in ging lezen voelde dit haast té passend bij wat ik aan het ervaren was. Daarnaast was ook mijn mind-set niet normaal en zat hier een diep depressieve ondertoon in, ik heb het beschreven als ‘het zou makkelijker zijn als ik er niet meer was’. Neem dit allemaal bij elkaar en ‘passief suïcidaal’ paste ook bij wat ik ervaarde. Over het geheel ben ik zo druk met mezelf bezig geweest, en kon ik ook alles wat ik ervaarde omschrijven, tegelijkertijd voelde het alsof ik mezelf niet meer kende. Mijn identiteit voelde ontrafeld en dit weer aan elkaar geknoopt krijgen was een hoop werk. Werk wat nog steeds gaande is, want ik herken mezelf nog steeds niet terug als ik in de spiegel kijk.
Wel heb ik hier uiteindelijk een deel van de bevestiging gevonden bij de experts waar ik bij liep. Maar vooral ook door met deze kennis zelf meer informatie op te gaan. Boeken lezen, internet, instagram, er is zoveel materiaal waar ik mezelf in kon verdiepen en dit heeft ook daadwerkelijk geholpen met een achtergrond voor mezelf geven. En het verwerken hiervan ben ik nog mee bezig en het krijgt een hoop mentale aandacht. Dus een deel hiervan probeer ik nu via deze blogs te doen om het van mezelf af te schrijven. Maar wellicht ook om nog niet eerder ontdekte verbindingen te kunnen leggen.
Bijvoorbeeld, kijkende naar bovenstaande geschiedenis, tijdens mijn eerste keer uitvallen is tijdens een IQ-test al eens de opmerking geplaatst ‘je scoort hoog op autistische trekken’, daar kon ik me in vinden. Maar geen diagnose is geen autisme. Dus ik heb dat in mijn achterhoofd gehouden, soms er onbewust naar gehandeld, maar vooral mezelf terug proberen te werken naar het normale functioneren wat volgens mij verwacht werd. (Terugkijkend heeft wellicht toen al iets van een autistische burn-out meegespeeld in het eerste traject. En waren alle struikelblokken de daaropvolgende 10 jaar meer terugvallen of overprikkelingen.) In ieder geval ben ik nu meer zeker van dit feit en moet ik terugkijken naar mijn leven en is de toekomst waarvoor ik gewerkt heb niet meer hetzelfde, want de persoon die ik de afgelopen 20 jaar ben geweest is niet de persoon die duurzaam zijn toekomst kan gaan leven.
Dit feit heb ik nog niet kunnen accepteren en hier strijd ik deels nog tegen, maar tegelijkertijd ben ik mentaal te vermoeid om het gevecht aan te blijven gaan.
Naar toekomstige blogs toe ga ik proberen een thema te pakken en dit specifiek en met meer detail uit te diepen om te vertellen hoe dit voor mij (heeft ge-)speelt. De context hiervan is de som van mijn leven tot dit moment, met de meeste onrust en inzichten van de laatste twee jaar.
Tot de volgende vuilnisbak met bij elkaar gescharrelde lessen!