Waarom ben ik hier online te vinden, of wellicht waarom nu? 

Mijn katalysator begon te werken toen ik een aantal weken geleden een post voor LinkedIn schreef. Hoewel ik daarin netjes en zakelijk wilde blijven, waren er wel boodschappen die ik erin wilde stoppen waarvan ik het belangrijk vond om ze aan mensen te laten weten. Vooral dankbaarheid naar de mensen om me heen, maar ook een erkenning dat ik het niet altijd makkelijk heb gehad de laatste tijd. De actie van het schrijven van de post liet mij bepaalde zaken verwerken op een manier die ik nog niet eerder had ervaren.

De strijd van de afgelopen tijd heb ik mondeling genoeg naar mensen overgedragen, maar ergens vermoed ik dat het niet zichtbaar genoeg was, of niet leek zoals mensen het zouden verwachten. Mijn woorden lijnden niet uit met de belevingswereld. Het lukte me lang niet altijd om mensen ervan te overtuigen hoe het voor mijn gevoel zat. Dit gaf een extra blokkade in mijn hoofd en leidde tot het oneindig overdenken van gesprekken; al gevoerd óf nog te voeren. Mijn hoofd stond constant AAN en praatte tegen me. Op het werk, tijdens de lunchwandeling, op de fiets van en naar huis, ’s avonds voor het slapen gaan, en midden in de nacht als ik wakker werd uit een droom die het thema probeerde te adresseren.

Daarnaast ben ik er ook actief mee bezig geweest en heb ik veel over mezelf, en over specifieke menselijke eigenschappen, geleerd. Deze lessen spelen nog regelmatig in mijn hoofd en dan wil ik ze aan anderen vertellen, maar doe dit niet altijd omdat sommige mensen er, voor mijn gevoel, niet op zitten te wachten. Om de kennis niet verloren te laten gaan in mijn hoofd, en om datzelfde hoofd ook de ruimte te geven om bedenkingen ‘weg te schrijven’, leek een blog mij een goede poging. Daarmee was de eerste drempel om te overkomen een hoop interne weerstand en waarom-vragen beantwoorden om het te rechtvaardigen, en niet gewoon: doe-nou-maar-gewoon. Toch zijn we nu hier… 
Na het beantwoorden van mijn interne vragen, doe ik het dus gewoon.

Waarom dan direct een blog en niet bijvoorbeeld een dagboek? 

Vanuit coaching perspectieven heb ik mezelf dit afgevraagd. Maar eerlijk; omdat ik moeite heb met dingen voor mijzelf doen, ik wil het voor iemand doen. Op deze manier is er in ieder geval kans dat iemand anders het ziet, leest, ervan leert, erom kan lachen, of op een andere manier ermee omgaat. Op deze manier stel ik mijzelf passief beschikbaar als resource.

Waarom de naam? 

Het eerste wat bij me binnenschoot was deze naam, die maakte het voor mijzelf duidelijk wat ik hiermee probeerde te bereiken. De wasbeer is over de jaren één van mijn favoriete dieren geworden, ze laten me lachen, ze zijn verbindend als ik het erover heb, en het geeft mij de kans om een stukje uniekheid aan mijn identiteit toe te voegen. Deze uniekheid heb ik soms nodig. Want het masker wat ik opzet naar de buitenwereld zit onbewust zo vaak op zijn plek, dat er maar weinig mensen zijn die me echt kennen zoals mijn belevingswereld eruitziet. Met bewustwording van dit masker kon ik ook voelen wanneer ik het opzette, maar een onmacht om het te verwijderen of niet op te zetten bleek sterk aanwezig. Hopelijk kan ik vanachter het toetsenbord mijn masker achterwege laten en een eerlijke versie van mezelf laten zien. 

De wasbeer zelf heeft natuurlijk al een masker, het is onderdeel van hun reputatie en identiteit. Mijn benoemde masker valt juist ook op de plek boven op een ‘andere’ functionerende persoonlijkheid én juist dat maakt het gevaarlijk voor mijzelf; ik verlies dan mijzelf in het masker en kan niet erkennen hoe het er echt voor staat, juist als het slecht gaat.

En verder?

Zonder direct in te gaan op alle zaken die ik wil delen, dan zou ik een boek moeten schrijven en niet een blog... Maar om context te geven van wat ik wil bereiken. Mijn wens is dat ik op deze manier mijn denkwijze en belevingswereld kan schetsen. Deze is sterk vormgegeven door mijn eigen ervaringen, tekortkomingen, uitdagingen en passies. 

Hierin zitten dan ook de onderwerpen die ik wil delen en over aan het denken wil zetten. Thema’s die, haast dagelijks, door mijn hoofd gaan zijn: Autisme, Coaching en begeleiding, Sporten, Depressie, Speciale interesses, zoals: dinosaurussen of tv-programma’s. 

Neem alles wat ik schrijf niet te letterlijk, het is mijn gedachtegang, maar weet dat ik het opschrijf in de hoop dat iemand er iets van leert, en hopelijk niet dezelfde lessen hardhandig voor zichzelf moet uitvogelen. Voor mijn eigen verwerking, maar juist ook om mijn ‘leerwerk’ ten goede te laten komen van iemand anders. Ondanks dat ik me heel allen heb gevoeld, ben ik het nooit echt geweest, en in het leven hoeven we niet allemaal individueel te studeren om te slagen. We zijn er allemaal, we leven ons leven, we kunnen én mogen het ook samen doen. 

Bedankt voor de interesse als je tot hier gekomen bent. 

Tot de volgende vuilnisbak met bij elkaar gescharrelde lessen!